Nobel z ekonomii dla Roberta E. Halla i Michaela Woodforda. Za podstawy stabilizowania gospodarki

Nagrodę ogłoszono w poniedziałek w Sztokholmie. Akademia uzasadniła wybór tym, że modele obu ekonomistów znacznie poprawiły zdolność prowadzenia skutecznej polityki stabilizacyjnej. Na ich podstawie rządy i banki centralne mogą w porę reagować polityką fiskalną i pieniężną, łagodząc gospodarcze wzloty i spadki.

Kim są laureaci

Robert E. Hall urodził się w 1943 r. w Palo Alto. Wykłada na Uniwersytecie Stanforda i jest członkiem Hoover Institution. Słynie z pracy z 1978 r., w której pokazał, że przy racjonalnych oczekiwaniach zmiany konsumpcji powinny być nieprzewidywalne. Badał też rynek pracy i współtworzył projekt podatku liniowego (Hall–Rabushka). Przez lata kierował komitetem NBER, który wyznacza daty recesji w USA.

Michael Woodford, rocznik 1955, jest profesorem Uniwersytetu Columbia. Jego książka „Interest and Prices” z 2003 r. uchodzi za podstawowy podręcznik teorii polityki pieniężnej. Razem z Juliem Rotembergiem rozwijał nowokeynesowski model gospodarki, a później zasady celu inflacyjnego.

Faworyci i nagroda

Woodford był na wrześniowej liście „laureatów cytowań” Clarivate. Rynek zakładów Kalshi stawiał wyżej Ariela Pakesa i Susan Athey. Do podziału jest 12 mln koron, o milion więcej niż przed rokiem.